Vier dagen naar North Yorkshire om een deel van het King Charles III England Coast Path te wandelen. Dat was ongeveer het plan. Tot we er eenmaal waren en ontdekten dat er tussen de kust en de North York Moors veel te veel te zien is om alleen maar de wandelschoenen aan te trekken. Dus werd het een combinatie van wandelen én roadtrippen.
We liepen vanuit Robin Hood’s Bay over de kliffen naar Whitby en reden over smalle wegen dwars door de North York Moors. We bezochten vissersdorpen als Staithes, stonden tussen de enorme ruïnes van Rievaulx Abbey en eindigden aan zee in Saltburn-by-the-Sea. Heb je vier dagen, dan is dit wat mij betreft een ideale manier om North Yorkshire te ontdekken. En Robin Hood’s Bay is een heel goede plek om je tijdelijk thuis te noemen.
Eerst even over die wandelroute, want de namen kunnen verwarrend zijn. Langs de Engelse kust loopt het King Charles III England Coast Path. Als het volledige pad geopend is, wordt het ongeveer 2.700 mijl, oftewel ruim 4.300 kilometer lang. Daarmee is het het langste beheerde kustpad ter wereld.
In North Yorkshire loopt een deel van het kustpad samen met de Cleveland Way, een bestaande National Trail. Je hoeft natuurlijk geen duizenden kilometers te wandelen. Vanuit plaatsen als Robin Hood’s Bay kun je mooie dagetappes lopen en daarna met de bus terug.
Wij hadden vier dagen en kozen daarom voor één langere kustwandeling, gecombineerd met een roadtrip door de rest van de regio.
Newcastle is een logische plek om deze reis te beginnen. Je kunt er vanuit Nederland naartoe vliegen in een uur, of je neemt de nachtboot van IJmuiden naar Newcastle met je eigen auto in ongeveer 16 uur. Van Newcastle naar Robin Hood’s Bay rijd je ongeveer in 1 uur en 45 minuten.
Normaal ben ik een groot voorstander van reizen per trein, maar voor deze reis zou ik toch een auto adviseren. Niet omdat je de kustplaatsen niet met het openbaar vervoer kunt bereiken. De ritten door de North York Moors werden gewoon een belangrijk onderdeel van deze reis.
Smalle wegen, schapen langs en soms midden op de weg, stenen boerderijen, heidevelden en hellingen waarbij het landschap ineens kilometers voor je openvalt. Hier wil je af en toe kunnen afslaan omdat je iets ziet waarvan je denkt: daar moet ik even kijken.
Ik heb in tijden niet zo’n indrukwekkende ruïne van een abdij gezien als Rievaulx Abbey. De abdij ligt verscholen in de vallei van de River Rye en werd in 1132 gesticht. Rievaulx was de eerste cisterciënzer abdij in het noorden van Engeland en groeide uit tot een van de belangrijkste kloosters van Groot-Brittannië. Op het hoogtepunt woonden hier honderden monniken en lekenbroeders. In 1538 kwam daar een einde aan, toen het klooster werd gesloten tijdens de ontbinding van de Engelse kloosters onder Hendrik VIII.
Wat vooral indruk maakt, is de schaal. Je loopt niet langs een paar overgebleven muren, maar door de resten van een enorm kloostercomplex. Delen van de kerk staan nog meerdere verdiepingen hoog en het voormalige kloosterhof alleen al is ongeveer 42 bij 42 meter.
Nieuw sinds juli 2026: English Heritage heeft Rievaulx Terrace geopend, het 18e-eeuwse landschapspark op de heuvel dat werd aangelegd om op de ruïne uit te kijken. Voor het eerst koop je één combiticket voor de abdij en de Terrace. Het park beheert English Heritage namens de National Trust. Let op: de Terrace is dagelijks open tot eind oktober.
Trek voor Rievaulx zeker een paar uur uit.
Een van die plekken waar je tijdens het rijden spontaan wilt stoppen is Devil’s Elbow, op de weg van Pickering richting Whitby. De naam zegt eigenlijk al genoeg: een scherpe bocht met een spectaculair uitzicht over de Moors. Stoppen is hier wat tricky en je wilt absoluut geen verkeer hinderen. Maar het uitzicht is zo mooi dat je het jezelf bijna kwalijk neemt als je zonder te kijken doorrijdt.
In deze regio zijn de autoritten sowieso onderdeel van de reis. Je rijdt over hooggelegen wegen met nauwelijks bebouwing en duikt vervolgens weer een dal in. Zeker bij laagstaand zonlicht is het landschap hier waanzinnig.
Daarna reden we door naar Robin Hood’s Bay, onze uitvalsbasis voor de komende dagen. Het oude vissersdorp ligt tegen een steile helling. Vanaf het hoger gelegen deel wandel je via één lange straat naar beneden richting zee. Auto’s mogen het historische deel niet in, dus je parkeert boven het dorp.
Robin Hood’s Bay heeft een geschiedenis van vissers én smokkelaars. Vooral in de 18e eeuw was dit een ideale plek voor smokkelwaar. Huizen hadden verborgen ruimtes en er zouden zelfs ondergrondse verbindingen tussen panden zijn geweest. Meer daarover vind je in het kleine Robin Hood’s Bay Museum.
Wat ik vooral leuk vond, is hoe het dorp langzaam wakker wordt. Rond een uur of tien gaan de deuren open, komen mensen uit hun cottages en hangt er in de smalle straten een intense geur van gebakken bacon. Heel Brits en heel gezellig.
Wij sliepen in Burnharbour van Baytown Holiday Cottages, op 12 Chapel Street. Een droom van een cottage, midden in het oude dorp. Voor ontbijt kun je terecht bij The Tea Post of The Cove. Voor het avondeten aten wij onder andere bij Osbornes Restaurant in Hotel Victoria.
Nog een reden om hier te verblijven: Robin Hood’s Bay is het traditionele eindpunt van de beroemde Coast to Coast Walk. Vanaf een terras zie je zomaar wandelaars hun allerlaatste meters maken na een tocht dwars door Engeland.
→ Alle tips over slapen, eten, winkels en parkeren lees je in mijn blog over Robin Hood’s Bay. [link]
De wandeling die wij zelf maakten, liep van Robin Hood’s Bay naar Whitby. Een route van ongeveer 11,3 kilometer over de Cleveland Way, die hier onderdeel is van het King Charles III England Coast Path. En dit is precies het soort wandeling waarvoor ik naar Engeland kom.
Vrijwel direct nadat je Robin Hood’s Bay uit bent, loop je boven op de kliffen. Vanaf daar volg je kilometerslang de kust: aan de ene kant weilanden, aan de andere kant de Noordzee. Ondanks de kliffen vond ik de wandeling niet bijzonder moeilijk. Er zitten wat stijgende en dalende stukken in, maar het pad is goed te volgen. Wij liepen hier begin oktober, na een vrij droge periode, en hadden nauwelijks modder. Na veel regen kan dat een compleet ander verhaal zijn, dus goede wandelschoenen zijn geen overbodige luxe.
Neem ook genoeg drinken en iets te eten mee, want onderweg kom je niet voortdurend cafés tegen. Wat je wel krijgt: eindeloos uitzicht over zee, kliffen, een vuurtoren en uiteindelijk een van de beroemdste abdijruïnes van Engeland aan de horizon.
Hoe dichter je bij Whitby komt, hoe duidelijker Whitby Abbey boven de stad verschijnt. Whitby is een merkwaardige combinatie van historische havenplaats, Engelse badplaats en een beetje kermis. Langs de haven staan amusementshallen en draaimolens, terwijl je een paar straten verder tussen oude huizen en historische gebouwen loopt.
Boven de stad liggen Whitby Abbey en St Mary’s Church. Om er te komen beklim je de beroemde 199 Steps. Ook Bram Stoker kwam hier. Hij verbleef in 1890 in Whitby en gebruikte de stad en haar omgeving als inspiratie voor Dracula. In het boek komt Dracula in de gedaante van een grote hond aan land en speelt Whitby een belangrijke rol.
Na 11 kilometer wandelen is Whitby bovendien een uitstekend excuus voor fish & chips. Trenchers is een bekende plek in de stad. Bierliefhebbers kunnen naar Whitby Brewery, vlak bij de abdij.
Een groot voordeel van Robin Hood’s Bay als wandelbasis is dat je niet dezelfde route terug hoeft te lopen. Wij namen vanuit Whitby de X93 en betaalden ongeveer £3 per persoon.
Tip: probeer aan de linkerkant van de bus te zitten als je uit Whitby vertrekt. Vanaf de brug krijg je nog één keer een prachtig uitzicht over de stad.
Wij hadden tijd voor één langere wandeling, maar langs deze kust kun je makkelijk meerdere dagen wandelen. Een paar routes om te bewaren:
Ten noorden van Whitby ligt Staithes. Het dorp ligt diep tussen twee kliffen en bestaat uit een wirwar van smalle straatjes en 18e-eeuwse cottages.
De naam Staithes stamt uit de Vikingtijd en betekent zoiets als aanlegplaats. Later groeide het dorp uit tot een belangrijke vissershaven. Ook James Cook heeft een link met Staithes: als jonge man werkte hij hier bij winkelier William Sanderson, voordat hij voor een leven op zee koos.
Staithes is niet groot. Met een uur heb je het historische centrum goed gezien, en daarom is het een prima stop tijdens een roadtrip. Wij streken neer bij Dotty’s Vintage Tearoom voor scones. Daarna vooral door de steegjes dwalen, even naar de haven en omhoog kijken naar de huizen die tegen de hellingen lijken te zijn gebouwd. Wie liever een pint wil: The Cod and Lobster is een bekende pub aan de haven.
Let hier op het getij. Bij laagwater ziet de baai er totaal anders uit dan wanneer het water tot aan de haven staat.
Vanuit Staithes reden we landinwaarts richting Rosedale, en dit was misschien wel mijn favoriete autorit van de hele reis. Hier begrijp je waarom je voor deze roadtrip een auto wilt hebben. De weg slingert dwars door het North York Moors National Park. Schapen langs de weg, scherpe bochten, steile hellingen, heidevelden en oude stenen boerderijen wisselen elkaar af. Op sommige punten kijk je vanaf de hoogvlakte ver over de dalen uit. Het landschap ziet er ongerept uit, maar heeft ook een industrieel verleden.
Rond Rosedale zie je daar nog de sporen van. Vanaf het midden van de 19e eeuw werd hier op grote schaal ijzersteen gewonnen, en dat veranderde het gebied compleet. Tussen 1851 en 1871 groeide de bevolking van Rosedale van 548 naar 2.839 inwoners.
Bij Bank Top zijn nog enorme calcineerovens te zien. Hier werd het ijzererts met steenkool verhit om vocht en onzuiverheden te verwijderen en het gewicht te verminderen, voordat het verder werd vervoerd. De mijnbouw in Rosedale ging door tot 1926. Dat contrast vind ik mooi. Je rijdt door een landschap dat nu vooral leeg en groen lijkt, en ontdekt ineens resten van een industrie die hier ooit duizenden mensen aan het werk hield.
Saltburn is totaal anders dan Robin Hood’s Bay en Staithes. Geen piepklein vissersdorp, maar een Victoriaanse badplaats met een pier, strand en kleurrijke strandhuisjes. Formeel valt Saltburn onder Redcar and Cleveland, maar het is een logische stop aan het einde van deze route langs de Yorkshire Coast.
De bekendste attractie is de Saltburn Cliff Tramway, de oudste nog werkende watergedreven kabelbaan van het Verenigd Koninkrijk. Hij verbindt het hoger gelegen deel van Saltburn met het strand en de pier. De twee wagonnetjes houden elkaar in evenwicht, en water zorgt voor het gewichtsverschil waardoor de ene wagon naar beneden gaat en de andere omhoog.
Je kunt ook gewoon de trap nemen, maar alleen al even kijken hoe dit historische systeem nog altijd werkt is leuk. Beneden wandel je zo de pier op. Loop daarna ook langs de rij felgekleurde strandhuisjes.
Voor ontbijt is Willow & Bean een aanrader, voor een English breakfast, porridge of pancakes. Aan het strand zit Seaview Restaurant met seafood op het menu. De crab brioche kostte tijdens ons bezoek £23. Niet goedkoop, maar je zit hier wel zo ongeveer met je neus boven de Noordzee.
En soms heb je na vier dagen wandelen en roadtrippen helemaal geen ingewikkeld plan meer nodig. Een ijsje halen en langs het strand lopen werkt ook prima.
Rievaulx Abbey, Rievaulx Terrace en Whitby Abbey vallen allemaal onder English Heritage. Ga je vaker naar Engeland, of wil je onderweg veel abdijen, kastelen en tuinen bezoeken, dan kan een pas of lidmaatschap verrassend snel uit. Voor buitenlandse bezoekers is er de Overseas Visitor Pass van English Heritage (let op: zonder gratis parkeren). De National Trust heeft de Explorer Pass.
Voor de kust niet per se, want er rijden bussen tussen de dorpen. Voor de North York Moors, Rievaulx en Rosedale wel.
Ongeveer 11,3 kilometer. Reken met stops op een halve dag. Terug kan met de bus.
Genoeg voor een goede eerste kennismaking met de kust en de Moors. Maar je komt tijd tekort, beloofd.
Robin Hood’s Bay: het kustpad begint voor de deur en Whitby, Staithes en de Moors liggen dichtbij.
Allebei dus.
Ik had achteraf niet vier dagen lang alleen het King Charles III England Coast Path willen volgen. Daarvoor ligt er tussen de Yorkshire Coast en de North York Moors simpelweg te veel wat je anders mist. Robin Hood’s Bay bleek de perfecte uitvalsbasis. Vanuit je cottage wandel je zo het kustpad op, maar met een auto sta je net zo makkelijk midden in de Moors, bij een eeuwenoude abdij of in een volgend vissersdorp.
Die combinatie maakte deze vier dagen zo leuk: ‘s ochtends wandelen over de kliffen, ‘s middags een weg inslaan waarvan je nog niet precies weet waar hij uitkomt, en aan het einde van de dag terug naar een cottage in Robin Hood’s Bay.
Vier dagen is eigenlijk veel te kort. Maar lang genoeg om te weten dat ik hier nog een keer terug wil.
Deze reis maakte ik op uitnodiging van North Yorkshire & Love Great Britain. Zoals altijd schrijf ik mijn eigen, eerlijke mening. Tekst door Eliane Roest. Fotografie door Marleen Kuipers.
Dit vind je misschien ook leuk
0 reacties