Eén lange straat die steil naar beneden loopt, cottages die tegen de helling geplakt lijken en onderaan de Noordzee. Robin Hood’s Bay is zo’n plek waar je na één middag al denkt: hier wil ik langer blijven. Dat deden we dus ook. Tijdens vier dagen North Yorkshire was dit oude vissersdorp onze uitvalsbasis.
Wij waren er begin oktober, net na het hoogseizoen. Dan lijkt er een heerlijke rust over het dorp te vallen. In de zomer is er vast meer reuring, maar ik vond het nu juist heel fijn. Een goede keuze als uitvalsbasis was het in ieder geval: je stapt de deur uit en loopt zo het kustpad op, en met de auto sta je net zo makkelijk midden in de North York Moors. In dit blog lees je alles wat ik had willen weten voor vertrek: waar je parkeert, slaapt en eet, welke winkels je niet moet missen en welke wandelingen je hier kunt maken.
Het belangrijkste om te weten: met de auto kom je het oude dorp niet in. Het historische, onderste deel is grotendeels autovrij, en de straten zijn er ook simpelweg te smal en te steil voor. Parkeren doe je boven aan het dorp.
Huur je een cottage in het dorp, dan krijg je er vaak een parkeervergunning bij voor een plekje boven. Bij ons was dat in ieder geval zo. Vraag er bij het boeken naar, dan weet je zeker dat je niet hoeft te zoeken.
Van daaruit loop je via één lange straat naar beneden, richting zee. Dat gaat lekker vlot. Terug omhoog is een ander verhaal, zeker met boodschappen of aan het eind van een wandeldag.
Tips:
Wat ik misschien wel het leukst vond aan Robin Hood’s Bay, is hoe het dorp langzaam op gang komt. Wie vroeg naar beneden loopt, heeft de straatjes nog helemaal voor zichzelf. Alleen op het strand is het al druk: ‘s ochtends gaan hier mensen zwemmen in de Noordzee. Rond een uur of tien gaan de deuren open, komen mensen uit hun cottages en hangt er een intense geur van gebakken bacon. Heel Brits en heel gezellig.
Houd daar wel rekening mee. Wil je vroeg ontbijten of koffie halen voor je gaat wandelen, dan sta je vóór tien uur vaak voor een dichte deur. Ontbijt dan gewoon in je cottage. Voor de basics is er een kleine supermarkt in het dorp.
Robin Hood’s Bay was lange tijd een vissersdorp, maar zeker in de 18e eeuw ook een ideale plek voor smokkelwaar. De afgelegen ligging en het landschap maakten controle lastig. Naar verluidt was een groot deel van de bevolking op een of andere manier bij de smokkel betrokken.
Huizen hadden verborgen ruimtes en er zouden zelfs ondergrondse verbindingen tussen panden zijn geweest. Loop je door de smalle steegjes, dan kun je je daar nog altijd iets bij voorstellen.
Meer hierover vind je in het kleine Robin Hood’s Bay Museum. Het zit in de oude lijkschouwerskamer en het voormalige mortuarium, en laat onder meer de lokale geschiedenis van schipbreuken en reddingen zien, plus een maquette van een smokkelaarshuis. Zelf kwam ik er deze keer niet aan toe. Een goede reden om terug te komen.
Groot is het winkelaanbod niet, maar wat er is, is leuk. Geen ketens, wel kleine zaakjes waar je makkelijk langer blijft hangen dan gepland. Ook hier geldt: de meeste deuren gaan rond tien uur open.
Voor zo’n klein dorp is er verrassend veel keuze, en op meerdere plekken kun je ontbijten.
Iets drinken? Ook The Dolphin en [Smugglers, naam checken] zijn leuke plekken voor een drankje. The Dolphin stamt uit de 18e eeuw, toen dit een van de drukste smokkelhavens aan de oostkust was. Volgens een tv-documentaire loopt er zelfs een smokkeltunnel vanaf de haven onder de pub door.
Er zijn nog meer restaurants en pubs. Ga je in het hoogseizoen, reserveer dan voor het avondeten.
Wij sliepen in Burnharbour van Baytown Holiday Cottages, op 12 Chapel Street. Een droom van een cottage, midden in het oude dorp, in een klein straatje waar alleen voetgangers komen.
Binnen voelt het als een echte Engelse cottage: een blauwfluwelen bank, een mooi kleed en een keukentje met alle gemakken. Daar was ik echt fan van. Er zijn twee slaapkamers. Op de eerste verdieping staat een tweepersoonsbed, op zolder staan twee eenpersoonsbedden. De badkamer heeft een bad en een toilet (niet apart). Voor de deur ligt een mini-terrasje, perfect voor je eerste kop koffie terwijl het dorp nog slaapt.
Let wel op: je kunt niet bij de cottage parkeren. Je krijgt er een parkeervergunning bij voor een plek boven aan het dorp, maar bagage afleveren vraagt wat planning of behendigheid met keren en achteruitrijden in smalle steile straatjes. Gelukkig was mijn gezelschap hier zeer goed en bedreven in.
Robin Hood’s Bay is niet zomaar een vissersdorp. Het is ook de finish van de Coast to Coast, een van de bekendste wandelroutes van Engeland. Wandelaars lopen van St Bees aan de Ierse Zee dwars door de Lake District, de Yorkshire Dales en de North York Moors naar Robin Hood’s Bay. De route werd in 1973 bedacht door wandellegende Alfred Wainwright.
Sinds 26 maart 2026 is de route officieel een National Trail, de nieuwste van Engeland, met een lengte van 190 mijl (306 kilometer).
Er hoort een mooie traditie bij. Wandelaars maken hun schoenen nat in de zee bij St Bees en nemen een kiezel van het strand mee. Aan het eind maken ze hun voeten opnieuw nat, nu in de Noordzee, en leggen ze de kiezel op het strand van Robin Hood’s Bay. Daarna volgt traditioneel een drankje in The Bay Hotel.
Ga dus vooral even op een terras bij de haven zitten. Grote kans dat je wandelaars hun allerlaatste meters ziet maken, na een tocht van zo’n twee weken dwars door Engeland. Hier komt ook de Coast to Coast samen met de Cleveland Way en het King Charles III England Coast Path. Wie wil, kan dus gewoon doorlopen.
Je hoeft geen 300 kilometer te lopen om hier mooie wandelingen te maken. Vanuit het dorp loop je zo het kustpad op.
De route naar Whitby loopt over de Cleveland Way, die hier ook deel is van het King Charles III England Coast Path. Ik vond hem niet bijzonder moeilijk. Na regen kunnen de paden langs de kliffen wel modderig en glad zijn, dus goede wandelschoenen zijn geen overbodige luxe. Neem genoeg drinken en eten mee, want onderweg kom je weinig cafés tegen.
Nee, het historische deel is grotendeels autovrij. Je parkeert boven aan het dorp en loopt naar beneden. Huur je een cottage, dan krijg je vaak een parkeervergunning. Je kunt eventueel je bagage wel droppen, maar dit vergt wel wat goede autorij skills.
De meeste rond 10 uur. Daarvoor is het dorp nog stil.
Te voet over het kustpad (ca. 11,3 km) of met bus X93.
Ja. Je wandelt zo het kustpad op, en met de auto ben je snel in de North York Moors, bij Whitby of in Staithes.
Voor het dorp zelf is een dag genoeg. Als uitvalsbasis voor wandelen en de omgeving zou ik minimaal drie nachten aanraden.
In de zomer is het er het drukst. Wij waren er begin oktober, net na het hoogseizoen, en vonden de rust in het dorp heerlijk. De meeste winkels en cafés zijn dan nog gewoon open.
Deze reis maakte ik op uitnodiging van North Yorkshire & Love Great Britain. Zoals altijd schrijf ik mijn eigen, eerlijke mening.
Dit vind je misschien ook leuk
0 reacties