De vijfde editie van de Triënnale Brugge draait om de momenten die we samen beleven, met familie of vrienden: een geboorte, een feest, maar ook de dood. Hoe geven we die momenten vorm, en welke plekken hebben we daarvoor nodig? De Zweedse curatoren Ulrika Flink en Helen Rix Runting nodigden negentien kunstenaars en architecten uit, onder wie:
Nieuw is dat er geen vaste route is: je kunt ook gewoon één installatie gaan bekijken. Een van de locaties is de voormalige Howest-site aan de Sint-Jorisstraat. Bij BRUSK komt een infostand. [AANVULLEN in maart/april 2027: plattegrond, locaties en of er een app is.]
Brugge is (gelukkig) niet heel groot, dus de wandelafstanden zijn goed te overzien. Door van kunstwerk naar kunstwerk te lopen, ga je vanzelf van de gebaande paden en zie je niet alleen de binnenstad, maar ook de mooie wijken eromheen. Just the way we like it.
In 2024 nam de vierde editie de publieke ruimte van Brugge onder de loep: welke plekken zijn vandaag on(der)benut, en hoe kun je de stad binnen haar grenzen anders gebruiken? Twaalf kunstenaars en architecten gaven voor even een nieuwe invulling aan weinig opgemerkte plekken. Dit waren mijn favorieten:
The Joyful Apocalypse – Traumnovelle. Met wapperende doeken gaf dit architectenbureau het binnenplein van de Stadshallen een heel andere invulling. Op de dag dat ik er was stormde het, en gek genoeg gaf dat een extra impuls: bezoekers en vrijwilligers hielpen allemaal mee in de stellages om de doeken recht te krijgen. Een interactief schouwspel.
Grains of Paradise – Sumayya Vally. Een knipoog naar het rijke handelsverleden van Brugge. Het Minnewater was op de vroege ochtend prachtig verstild, wat mij betreft het mooiste moment om deze prauwen te bekijken.
Full Swing – Mona Hatoum. In de prachtige, publiek toegankelijke binnentuin van het psychiatrisch ziekenhuis daalde je af in een vreemde constructie van metaal en rots. Daarin hing Full Swing op je te wachten. De setting voelde wat unheimisch, maar zodra je ging schommelen, merkte je hoe je lijf je vanzelf richting het licht trok.
Who – Ivan Argote. Mijn eerste gedachte: zevenmijlslaarzen, zeker in de sprookjesachtige setting die Brugge is. Het mooie aan dit werk is dat je zelf kunt bedenken wat het verhaal is.
Common Thread – SO-IL. In een binnentuin die normaal niet vrij toegankelijk is, stond een doolhof van netten, een link met de textielindustrie van Brugge. De netten waren gemaakt van gerecyclede petflessen en voelden gek genoeg enorm zacht aan.
The Tower of Balance – Bangkok Project Studio. Wilde je de bel bovenin luiden, dan moest je van goede huize komen. De kunstenaar raakte geïnspireerd toen hij zelf in het Belfort onder het klokkenspel stond, en voegde met deze toren een vierde toren toe aan de skyline van Brugge.
n 2021 waren we twee dagen in Brugge tijdens de derde editie, met als thema Trauma. Dertien kunstenaars en architecten exposeerden hun installaties in de historische kern van de Werelderfgoedstad, en ik was aangenaam verrast door hoe leuk het festival het maakt om de stad op een nieuwe manier te ontdekken. Deze werken zijn me bijgebleven:
Happy Coincidences – Amanda Browder. Vier installaties, waarvan één permanent is gebleven op de Verversdijk. De kleurrijke textielinstallatie verwijst naar de ververs die in de middeleeuwen de Reie gebruikten om het Vlaamse laken te kleuren. Bruggelingen leverden foto’s van stoffen en voorwerpen aan, waarmee de kunstenares het ontwerp maakte. Tip: dit werk kun je nog steeds zien. [CHECKEN: hangt het er nog?]
Inner Circle – Nadia Kaabi-Linke. Een bankstel vol blinkende pinnen, waardoor je elkaar onmogelijk kunt ontmoeten. Een flinke knipoog naar elitaire kringen, clubjes en het vastzitten in je eigen bubbel.
The Bruges Diptych – Jon Lott. Een paviljoen vlak bij het voormalige huis van Jan van Eyck, dat diende als uitvalsbasis voor het publieksprogramma.
Banisteria Caapi – Henrique Oliveira. Houten takken kropen op een griezelige manier over de stenen rand tot aan het water. Het leek alsof de natuur achter de ommuurde tuinen vrij spel had, maar dat was misleidend: de takken waren niet echt.
Danse Macabre – Hans Op de Beeck. Hoe maak je van een draaimolen iets macabers? Alles monochroom, en skeletten erop. De draaimolen stond voor de Sint-Walburgakerk.
Strangler – Héctor Zamora. Een grote Oostenrijkse den in de ommuurde tuin van het Gezellehuis, volledig omhuld door industrieel steigerwerk. Wie geen hoogtevrees had, kon erin klimmen en werd beloond met een fenomenaal uitzicht over Brugge.
Ook in 2021 deden mee: Joanna Malinowska, Nadia Naveau, Nnenna Okore, Gregor Schneider, Laura Splan, Gijs Van Vaerenbergh en Adrián Villar Rojas.
Van 24 april t/m 5 september 2027, in Brugge en Zeebrugge.
Ja.
Eens in de drie jaar. Na 2015, 2018, 2021 en 2024 is 2027 de vijfde editie.
Voor alle werken een volle dag. Er is in 2027 geen vaste route, dus je kunt ook een paar werken combineren met een museum of BRUSK.
Dit vind je misschien ook leuk
0 reacties